چکیده

محمدرضا شاه پس از کودتای 28 مرداد 1332، بتدریج درصدد برآمد که قدرت را در دست خود متمرکز سازد. از این رو با سرکوبی مخالفان و ایجاد فشار و به کار بردن حربه های امنیتی، نظامی، اقتصادی و تبلیغی، سعی در از میدان به در کردن مخالفان نمود تا مانع از شکل گیری هر کانون مخالفی بشود. بدین روش بیش از پیش دیکتاتوری خود را مستحکم کرد. از طرفی دیگر برای جلب کمک امریکا از سال1341 دست به انجام یکسری اصلاحات زد که محتوای آنها در تعارض با اسلام و قرآن بود. در چنین شرایطی که رژیم تصور مخالف چندانی را در پیش رو نداشت، امام خمینی رهبری مبارزه را به دست گرفت و در این راستا به مبارزه خود علاوه بر وجه استبدادی، وجه ضد استعماری نیز بخشید، از این رو در سخنرانی ها و اعلامیه ها، علاوه بر این که خطر اقدامات پهلوی را گوشزد می ساخت، بر مبارزه علیه استعمار نیز توجه خاصی مبذول داشت. بنابراین، رژیم که خود را در بن بستی پیش بینی نشده یافت تصمیم گرفت در هر مرحله از اجرای اقداماتش برای رویارویی با مخالفت امام خمینی، دست به یکسری اقدامات بازدارنده بزند که تدابیر و ژرف نگری خاص امام خمینی تمام این برنامه ها را خنثی ساخت.

مقاله پیش رو با بهره گیری از منابع معتبر تاریخی از جمله کتب و نشریات و استفاده از روش توصیفی- تحلیلی در تلاش برای بررسی شیوه های مختلف رویارویی رژیم پهلوی در مقابله با امام و نهضت اسلامی است و این که امام خمینی با چه تدابیری، اقدامات رژیم را خنثی و محکوم به شکست ساخت و پس از سالها مجاهده نهضت اسلامی را به پیروزی رساند.

واژگان کلیدی: نهضت اسلامی، رژیم پهلوی، توطئه، تهدید، سرکوب.

موسوی خمینی...